sobota: 29.08: ten w Narnii.

nudna ta Słowenia. wszędzie jest ładnie.
"mogłoby dla równowagi być coś obrzydliwego" chciałoby się rzec, ale nie zrobię tego, bo wciąż nie mogę przestać się tym jarać.

Onward and Upward! To Narnia and the North!

 byliśmy w Dolinie Soczy.
na sobotę zaplanowałam nam piękną, ambitną trasę: 21 km wzdłuż rzeki, a potem dwie godziny drogi do jej źródła.
było tam jednak zbyt ładnie. na zachwycaniu się zeszło nam tyle czasu, że dwie trzecie trasy zdecydowaliśmy się przejechać stopem (z Niemcami <3). bo hej, popatrzcie:

do źródła zaś idzie się kwadrans od "schroniska", które w rzeczywistości jest w zasadzie przydrożnym barem. można tam podjechać autem, w związku z czym na szlaku jest gęsto jak w przejściu podziemnym pod rondem Dmowskiego.

 żeby było weselej, szlak dawniej chyba był via ferratą - teraz zaś można mieć uciechę (pomieszaną jednak z grozą, od czasu do czasu) z widoku rozkosznych turystów w sandałach, uwieszonych na łańcuchach na wąskiej ścianie, niejednokrotnie popychających przed sobą swoje potomstwo. przy nas akurat nikt nie zginął.

 dla rozluźnienia podrzucam jeszcze trochę foteczek z poranka:

wieczorem zaś doświadczyliśmy trzęsienia ziemi (serio, potem sprawdzone - czwórka w skali Richtera, możemy się śmiało lansować) oraz białego wina z nalewaka pod niesamowicie jasnym księżycem nad Alpami. także ten. przedobrze. :)

četrtek, 27.08: ten z najstarszą winoroślą świata.

co dobrego w Mariborze?

- droga doń, ale piękna! słoweńskim pociągiem, to dopiero przygoda. nie żal nawet góry złotych monet wydanych na bilet, za hajs Komisji Europejskiej baluj. 
- lody na starówce, których pani nakłada trzy kulki, gdy poprosi się o jedną. polecam orzech laskowy!
- najstarsza winorośl świata. ma cztery tysiące lat, to nie przelewki.
- wiele innych miłych miejsc, o których bez trudu przeczytacie w każdym przewodniku, nie będąc zmuszonym do przekopywania się przez te sentymentalne kawałki. ja nie musiałam  korzystać z przewodnika, bowiem wszystko przedstawiły mi...
- ...Osoby! Magda i Aga. najlepsze. mieszkają i lekarzykują w Mariborze już ponad miesiąc. a taki jest ich wygląd:

no hej. dzięki, było ekstra. :)

myślę, że dziewczyny również nieco skorzystały na mojej wizycie w MB, zyskując placki z jabłkami na śniadanie oraz okazję, by w końcu wybrać się na Piramidę (bo wcześniej jakoś jej, okazji, nie było).

Piramida to pokryte winnicami wzgórze, z którego widać Maribor w dole i góry daleko na horyzoncie (co nie jest żadną nowością, w Sło wszędzie są góry <3). 

bardzo tam pięknie. wypiliśmy (był z nami też Kamil, co jest z medycyny i na praktykach tak jak my) wino z widokiem na ładne rzeczy. 

następnego dnia dojechałyśmy z Agą stopem do Lju, na jakieś dziwne przedmieścia, skąd złapałyśmy na stopa autobus miejski. dowiózł nas pod same Žale, to taki cmentarz (pokopališče <3) bardzo blisko naszego domu. najlepiej. 

 najlepszość kolejnych dni pobiła jednak na głowę tę najlepszość, ale o tym jeszcze będzie pisane. 

stay tuned. :)

na deser - co tam słychać w akademiku w Mariborze dziś:

sobota, 22.08: ten z kakałkiem na przełęczy.

wprawdzie upały w Lju nieco ustąpiły, ale nadal rozkoszujemy się każdą okazją do tego, by trochę zmarznąć. 

ostatnio wybrałyśmy najbardziej wykwintną z dostępnych opcji, czyli "zmarznąć w Alpach".

o rety, co za wyśmienity wybór!

dobrze jest dostać gęsiej skórki prawie dwa kilometry powyżej poziomu morza. nie zatrzymywać się zbyt długo w drodze do góry, bo zima. nawdychać się chłodnego powietrza, pachnącego lasem i skałą. zwentylować nim przestrzeń martwą, bo jednak miejscami trochę zadyszka :>.

a potem wypić ciepłe kakałko w schronisku, ogrzać się przy piecu i ruszyć dalej.

opisywana droga powiodła nas na Kamniske Sedlo. 

stamtąd zaś roztacza się nieziemski widok. 

otoczony poszarpaną granią skalny kocioł i Logarska Dolina głęboko, głęboko w dole. 

przestrzeń. wieczna piękność. 

a potem była ŚCIANA. zeszłyśmy z niej, ależ była uciecha! każde wypowiedziane słowo walczyło o zaszczytne miano tego ostatniego (w batalii największe szanse miały cytaty z naszego ulubionego filmiku). wkoło była Logarska Dolina, bardzo ładna, i na deser jeszcze wodospad Rinka, też niczego sobie. zrobiłyśmy całe mnóstwo bajeranckich fotek.

selfi ze ścianou

wracając do Lju znalazłyśmy się ni stąd, ni zowąd, pod jakąś anonimową wioską niedaleko Celje. 

czy macie już dosyć historii z cyklu "łapiemy stopa w najbardziej beznadziejnym miejscu, jakie można sobie wyobrazić, robi się już wieczór i nie wiemy, co robić, a wtem zjawia się ktoś i podwozi pod sam akademik"? 

nam to się chyba nigdy nie znudzi! 

szczególnie, gdy do tego dostaje się jeszcze brzoskwinie z przydomowego sadu.

cukierki z Nieba. :)

kolejnego dnia miała odbyć się wycieczka do Skofji Loki (w jednym z kościołów znajduje się "żebro dziewczynki - olbrzymki", które w rzeczywistości jest jakimś fragmentem mamuta o:), ale była chorość, więc kokosiłam się w Lublanie. dziewczynki do południa też, a potem złapały jakiegoś wypasionego stopa do Mariboru. wieczorem wdrapałam się na zamkowe wzgórze i było bardzo ładnie, fajna ta nasza Lju.

 pozdróweczki!

anonimowe foczki na zamku.

PS. foteczki uczyniły Magda, Aga, Kor. 

Out of here!

Cisza w internetach, ale nie w życiu, o nie!

Jak przystało na swoje nazwisko, postanowiłam hucznie obejść swoje dwudzieste czwarte urodziny i odpaliłam kometę 109P/Swift-Tuttle. Naturalnym wydawało się, że lożą dla VIPów będzie jezioro Bohinj. Czy może być coś piękniejszego niż bezchmurna, bezksiężycowa noc, jezioro w Alpach, wino i gitara na drugim brzegu, a deszcz Perseid w górze? Sprawdziłyśmy, nie może. Najlepsze miejsce w całej Europie, cena biletu: trzy godziny stopowania. Był to bardzo kosmiczny dzień, wyjątkowym prezentem od losu była zawartość jednego z samochodów, słoweńska gwiazda rocka (rocka? A może to bariera językowa?) – DADI DAZ. Bardzo cieszymy się, że w prywatnym występie zatrzymał się na Bon Jovim i nie doszedł do własnego repertuaru (https://www.youtube.com/watch?v=aUUV5UxUFo4). Dostałyśmy zaproszenie na koncert, ale niestety, Perseidy są raz w roku, a słoweńskie gwiazdy rocka mogą spaść z nieba codziennie, więc podziękowałyśmy.

Ołtarzyk Tito w przydrożnym barze.

Pasztet Januszem kanapek.

Menelimy na dworcu w Lju.

Wszystko pięknie, ale ciągnie zimnem od jeziora, więc następnego ranka szybko umyłyśmy stópki i pomknęłyśmy na południe. Może słowo „pomknęłyśmy” jest niezbyt adekwatne, bo droga do Rijeki zajęła nam cały dzień. O 20 nieco zdesperowane wsiadłyśmy w autobus na kemping na wyspie Krk. Bardzo drogi autobus. Była to pierwsza rzecz, która w Chorwacji nam się nie podobała. Jest ich więcej. Północne wybrzeże jest bardzo przemysłowo-rafineryjne, północna część wyspy Krk pozbawiona roślinności, nikt nie mówi po angielsku, pani na dworcu jest niemiła, co razem z zaniedbaną i zaśmieconą Rijeką zrobiło przykre wrażenie po angielskojęzycznej, górskiej i uporządkowanej Słowenii. Celem naszej wyprawy były Jeziora Plitvickie, niezmordowanie więc następnego dnia stanęłyśmy na bardzo-nieprzystosowanej-do-łapania-drodze.

Karla znalazła dom.

Tam też nam się nie spodobało (wybredne, nie?). Tysiące ludzi. I nie jest to przesadą, bo jak dowiedziałyśmy się od jednego kierowcy (o ile go zrozumiałyśmy), poprzedniego dnia park odwiedziło SZESNAŚCIE tysięcy ludzi. Wejście kosztowało tyle, ile wejście do Sagrady Familii w Barcelonie. Do PARKU NARODOWEGO. No ale skoro przyjechałyśmy, to ciśniemy. Przed kasami znów trafiło nam się jak ślepej kurze ziarno, bo trochę nastukany pan z brzuszkiem piwnym i ogorzałą twarzą wcisnął nam jeden dzienny bilet za kilka spojrzeń na nasze piękne oczy. Zniżka studencka 75%.

W Rivendell chyba nie było japońskich wycieczek. 

Nie zniechęćcie się tymi narzekaniami – jeziora Plitvickie to jedne z najpiękniejszych miejsc w jakich byłyśmy. Trzeba się tylko włamać tam przed wschodem słońca, żeby móc się tym pięknem rozkoszować bez japońskich wycieczek.

W drodze powrotnej nasze serce skradło dwóch dżentelmenów. Jednym z nich był Dobry Wujek z bardzo dużą ilością pieniędzy spiętą gumką recepturką w kieszeniach dresu, który za punkt honoru powziął sobie napojenie nas, nakarmienie i zawiezienie do Zagrzebia. To ostatnie udało nam się na szczęście wyperswadować, ale skończyłyśmy z łupami w postaci butelki Fanty, czekolady, czterech RedBulli, trzech burków, 100kn w gotówce i kawki w supermarkecie. Drugim był pan z kasy na autostradowych bramkach, który zlitował się nad nami i kazał nam stanąć przy szlabanach, a sam miał zamiar pytać w kasie, czy ktoś nie zechce nas wziąć. Kto by się nie zlitował, stałyśmy już dwie godziny w pełnym słońcu.

Dary wujaszka.

Morał bajeczki? Veni, vidi, ale nie ma to jak dobre góry, gdzie nie ma tłumów wycieczkowiczów strzelających selfie, są widoki za milion dolarów, na które nie trzeba wydać żadnej ilości pieniędzy w żadnej walucie. Następny weekend w Alpach :)

Ps. Nawet podczas Bon Joviego miałam duże problemy z zachowaniem powagi, ponieważ wersja Living on a Prayer z kozłem zryła mi banię już na zawsze. https://www.youtube.com/watch?v=w0CdXaOS5_o