Out of here!

Cisza w internetach, ale nie w życiu, o nie!

Jak przystało na swoje nazwisko, postanowiłam hucznie obejść swoje dwudzieste czwarte urodziny i odpaliłam kometę 109P/Swift-Tuttle. Naturalnym wydawało się, że lożą dla VIPów będzie jezioro Bohinj. Czy może być coś piękniejszego niż bezchmurna, bezksiężycowa noc, jezioro w Alpach, wino i gitara na drugim brzegu, a deszcz Perseid w górze? Sprawdziłyśmy, nie może. Najlepsze miejsce w całej Europie, cena biletu: trzy godziny stopowania. Był to bardzo kosmiczny dzień, wyjątkowym prezentem od losu była zawartość jednego z samochodów, słoweńska gwiazda rocka (rocka? A może to bariera językowa?) – DADI DAZ. Bardzo cieszymy się, że w prywatnym występie zatrzymał się na Bon Jovim i nie doszedł do własnego repertuaru (https://www.youtube.com/watch?v=aUUV5UxUFo4). Dostałyśmy zaproszenie na koncert, ale niestety, Perseidy są raz w roku, a słoweńskie gwiazdy rocka mogą spaść z nieba codziennie, więc podziękowałyśmy.

Ołtarzyk Tito w przydrożnym barze.

Pasztet Januszem kanapek.

Menelimy na dworcu w Lju.

Wszystko pięknie, ale ciągnie zimnem od jeziora, więc następnego ranka szybko umyłyśmy stópki i pomknęłyśmy na południe. Może słowo „pomknęłyśmy” jest niezbyt adekwatne, bo droga do Rijeki zajęła nam cały dzień. O 20 nieco zdesperowane wsiadłyśmy w autobus na kemping na wyspie Krk. Bardzo drogi autobus. Była to pierwsza rzecz, która w Chorwacji nam się nie podobała. Jest ich więcej. Północne wybrzeże jest bardzo przemysłowo-rafineryjne, północna część wyspy Krk pozbawiona roślinności, nikt nie mówi po angielsku, pani na dworcu jest niemiła, co razem z zaniedbaną i zaśmieconą Rijeką zrobiło przykre wrażenie po angielskojęzycznej, górskiej i uporządkowanej Słowenii. Celem naszej wyprawy były Jeziora Plitvickie, niezmordowanie więc następnego dnia stanęłyśmy na bardzo-nieprzystosowanej-do-łapania-drodze.

Karla znalazła dom.

Tam też nam się nie spodobało (wybredne, nie?). Tysiące ludzi. I nie jest to przesadą, bo jak dowiedziałyśmy się od jednego kierowcy (o ile go zrozumiałyśmy), poprzedniego dnia park odwiedziło SZESNAŚCIE tysięcy ludzi. Wejście kosztowało tyle, ile wejście do Sagrady Familii w Barcelonie. Do PARKU NARODOWEGO. No ale skoro przyjechałyśmy, to ciśniemy. Przed kasami znów trafiło nam się jak ślepej kurze ziarno, bo trochę nastukany pan z brzuszkiem piwnym i ogorzałą twarzą wcisnął nam jeden dzienny bilet za kilka spojrzeń na nasze piękne oczy. Zniżka studencka 75%.

W Rivendell chyba nie było japońskich wycieczek. 

Nie zniechęćcie się tymi narzekaniami – jeziora Plitvickie to jedne z najpiękniejszych miejsc w jakich byłyśmy. Trzeba się tylko włamać tam przed wschodem słońca, żeby móc się tym pięknem rozkoszować bez japońskich wycieczek.

W drodze powrotnej nasze serce skradło dwóch dżentelmenów. Jednym z nich był Dobry Wujek z bardzo dużą ilością pieniędzy spiętą gumką recepturką w kieszeniach dresu, który za punkt honoru powziął sobie napojenie nas, nakarmienie i zawiezienie do Zagrzebia. To ostatnie udało nam się na szczęście wyperswadować, ale skończyłyśmy z łupami w postaci butelki Fanty, czekolady, czterech RedBulli, trzech burków, 100kn w gotówce i kawki w supermarkecie. Drugim był pan z kasy na autostradowych bramkach, który zlitował się nad nami i kazał nam stanąć przy szlabanach, a sam miał zamiar pytać w kasie, czy ktoś nie zechce nas wziąć. Kto by się nie zlitował, stałyśmy już dwie godziny w pełnym słońcu.

Dary wujaszka.

Morał bajeczki? Veni, vidi, ale nie ma to jak dobre góry, gdzie nie ma tłumów wycieczkowiczów strzelających selfie, są widoki za milion dolarów, na które nie trzeba wydać żadnej ilości pieniędzy w żadnej walucie. Następny weekend w Alpach :)

Ps. Nawet podczas Bon Joviego miałam duże problemy z zachowaniem powagi, ponieważ wersja Living on a Prayer z kozłem zryła mi banię już na zawsze. https://www.youtube.com/watch?v=w0CdXaOS5_o