torek, 28.07: ten z lampeczkami.

mieszkamy w akademiku. 

i mamy adres, który jest taki:

nie wiem, czy listy tu docierają, jeśliby ktoś z nam drogich chciał przysłać cokolwiek, ale gdyby się chciało próbować, to można. (polecamy się!) 

 bo, wiecie, jest tak, że nikt tu na recepcji nie siedzi. przy meldowaniu miałyśmy zgłosić się do housekeepera (dygresja: housekeeping genes=geny utrzymania porządku w domu <3) i znalazłyśmy go gdzieś pośród naszego betonowego zakątka, trochę cudem, bo w naszym domu D, jak rzekł, nie bywa i nie za bardzo wie, czemu w wakacje nikt tego przybytku nie pilnuje. 
nie mamy też żadnej skrzynki. ale może jakimś cudownym zrządzeniem (a ileż tych zrządzeń wkoło co dnia!), dzieje się tak, że listy trafiają do adresatów. mam taką nadzieję (nie tę lichą, marną).

mieszkamy zatem na Bezigradzie. trochę tak miało nie być. :)
biuro akademików znajduje się na drugim kampusie, w Roznej Dolinie. bardzo nam się podobało, gdy tam jechałyśmy - najpierw szereg spokojnych uliczek, urocze kamienice i ogólnie takie takie. bardzo ładnie, bardzo wiedeńsko. potem zielono, akademiki otoczone drzewami. mapa twierdziła, że nieopodal jest park (biegać można by), kawałek lasu, a nawet zoo, i że do szpitala idzie się przez starówkę. hoho. 

pani z biura akademików była jednak bezlitosna. zapytała wprawdzie o nasze preferencje w temacie miejscówki, ale nieco się zafrasowała, gdy dowiedziała się, że chcemy zamieszkać razem. bo, wiecie, przywiozłyśmy z Warszawy tylko jedne lampeczki, i gdyby oddzielnie, musiałybyśmy się po tygodniu wymieniać, komu by się chciało. w końcu pani wyszperała jeden, jedyny pokój (aż zawołała koleżankę do tego!) i był on na Bezi. no i jesteśmy. :)

mieszkamy na parterze, w pierwszym segmencie od wejścia. mili znajomi z naszego roku, których spotkałyśmy przypadkiem w Lidlu (tak naprawdę chcieliśmy się spotkać i nieprzypadkiem, ale po prostu jeszcze nie zdążyliśmy), poinformowali nas, że na naszym piętrze mieszkali dotychczas wyłącznie Panowie w Samych Majtkach. aha. 

nasz akademik jest trochę pośrodku niczego, a to nic jest w dodatku bardzo betonowe. na początku było nam odrobinę smutno, że jest tu tak brzydko, ale wystarczyło kilkanaście minut na rozwieszenie lampeczek, a następnie sznurka, na którym zawisły foty miłych Osób, żeby zrobiło się miło i domowo. więc już tak jest. zapraszamy w gości.

o rety, mamy też internet! płynie on strumieniem z kabla, a dostęp do niego strzeżony jest lepiej niż Bank Gringotta. nie wiem, czy bardziej byłam bliska płaczu czy wypowiadania brzydkich słów, kiedy po dokonaniu szeregu skomplikowanych operacji, pożądanych przez twórcę tego sprytnego systemu, wciąż i wciąż nic się nie działo. notabene, niektóre z zadań do wykonania były nieco absurdalne, na przykład to: podłącz komputer do kabla z internetem, wpisz swój login, a mailem otrzymasz hasło do logowania. zapomnieli dodać: idź na miasto i zaczerpnij nieco wifki, by sprawdzić mejla, bo tu jeszcze przecież nie masz internetu :>
to by było strasznie smutne nie móc napisać ani zadzwonić do ulubionych Osób przez dwa miesiące, i każdy na pewno zapomni, że istniejemy, myślałam sobie, przetrząsając bezskutecznie nieznane dotychczas zakamarki panelu sterowania mego kompu. 
ale w końcu się udało! teraz już spokojnie mamy wystarczające doświadczenie, by próbować sforsować systemy informatyczne Pentagonu.
po cichu dodam, że skuteczne okazało się wielokrotne wyciąganie i ponowne wkładanie kabla do wtyczki. :) 

jesteśmy w ogóle  jeszcze bardzo dzidziusiami jeśli chodzi o mieszkanie w akademiku. 
imprezowe muzyki, od których trząsł się nasz dumny budynek (a w zasadzie budyn) z niedzieli na poniedziałek, wydały nam się dziwnym zjawiskiem. ale szybko się uczymy. pełną uroku słoweńską pieśnię, którą wykonywał w okolicach naszego okna podpity młodzian o piątej rano w poniedziałek, przyjęłyśmy z chłodną obojętnością. 

tak serio, jest nam tu bardzo dobrze. mamy kawiarkę, dwie lodówki i, jak się dziś okazało, piątkę i szóstkę poza jedynką, dwójką, trójką i czwórką na kuchence, dzięki czemu woda na herbatę gotuje się  pięć minut zamiast czterdziestu. 
a w ogóle całkiem fajna jest droga stąd do środka Lju i droga do szpitala. widać góry!

ps. "co tam słychac w Polsce dziś": borsuczyca wypiła siedem piw i zasnęła pijana na plaży.
http://wiadomosci.gazeta.pl/wiadomosci/1,114871,18449127,borsuczyca-wypila-siedem-piw-i-zasnela-pijana-na-plazy-okradla.html#Prze